San Diego
maandag tot donderdag, 10-13 november
Maandagavond heb ik samen met Shannon, Kim opgewacht op het vliegveld. Het was goed om d’r na drie maanden weer te zien! De eerste drie dagen was ik de tourguide, geen probleem aangezien ik na drie maanden de hotspots wel weet te vinden. Baywatch-dag bestond uit Mission en Pacific Beach en La Jolla Coves. In Mission Beach zijn we ook naar het WaveHouse geweest. Dit is een openlucht kroeg/club gebouwd om een zwembad waarin ze een supersurfgolf maken. We hadden het geluk dat er net wat pro’s hun kunsten aan het vertonen waren: erg vet! De tweede dag zijn we naar Balboa Park en San Diego downtown geweest. ‘s Avonds zijn we Mexicaans gaan eten met de IRPS’ers, en heb ik afscheid genomen van deze toffe groep. De derde dag heb ik Kim ‘s ochtends de UCSD-campus en Scripps laten zien, en ‘s middags zijn we naar Torrey Pines Park gefiets. Afgelope vrijdag had ik al afscheid genomen van Enric en Leonel bij de wekelijkse borrel.
Hip and Hillarious Hollywood
vrijdag tot dinsdag, 14-17 november
Na een zes uur durende reis met bus, trein en metro kwamen we aan in Hollywood, Los Angeles. Aangezien ons hostel zowat op de Walk of Fame ligt, zijn we hier ‘s middags maar meteen even naar toe gegaan. Voor ons was het echter The Walk of Especially Unfame People – we kenden bijna niemand -. Bij het Kodak Theatre (Academy Awards) werden de namen gelukkig wat bekender. Voor het Kodak Theatre is ook de beroemde plaats waar sterren hand- en voetafdrukken acherlaten. Zelfs Donalds Duck had er zijn pootafdruk achtergelaten.
De tweede dag zijn we vooral het hippe hollywood gaan onderzoeken. Onze eerste stop was Rodeo Drive, de plaats waar de rich and famous gaan shoppen. Met Lonely Plannet, rugzak en toeristenshirt waren we niet echt graag geziene gasten in deze ontzettend dure winkels. Dat we aan het shoppen waren voor Kim, zal ook vast niet geloofwaardig bij de beveiligingsmensen zijn overgekomen. ‘s Middags zijn we op pad gegaan naar de huizen van onder andere Elvis Presley, Barbera Streisand en Walt Disney. Diep in de hills van Beverly Hills begint Carolswood Drive: een bochtige en heuvelachtige straat zonder stoep maar met hoge hagen aan beide kanten van de weg waarachter een aantal bekende mensen enorme mansions hebben. Toen we door Carolswood Drive heen liepen gaf het een mysterieus gevoel: iedereen die je tegen komt kan een wereldberoemde ster zijn (die wij dan vast weer niet kennen) en wat er achter de hagen zit sprak telkens tot de verbeelding (totdat we ‘s avonds Google Earth hadden). Bij het huis van Walt Disney heb ik nog even de alertheid van de beveiliging gecheckt. Hier was niks mis mee, aangezien ik uit luidsprekers ‘SECURITY!’ hoorde toen ik met mijn (nieuwe) Nikon te dicht bij de poort kwam. Waar we bij Walt Disney kinderen hoorden buitenspelen, waren het vooral kreisende apen (hopelijk?) die we bij The Playboy Mansion hoorden.
De derde dag zijn we naar het Getty Center (museum) en Runyon Canyon (park) geweest. Het Getty Center bestaat uit een erg mooi gebouw met goed uitzicht over Beverly Hills/Hollywood/LA. Een beter uitzicht kregen we echter ‘s avonds vanuit Runyon Canyon. Dit is een prachtig park net buiten Hollywood waar the rich and famous gaan joggen of hun hond uitlaten. We hebben ook hier helaas geen sterren kunnen herkennen. Vanaf Runyon Canyon werd ook duidelijk dat bosbranden voor een grote smoge-wolk zorgen. Van de bosbranden hebben we verder geen last, we hadden wel het idee dat we de rook konden ruiken.
De Hilarische kant van Hollywood hebben we op de laaste dag meegmaakt. Ik had namelijk kaartjes geregeld voor CBS’s The Price is Right. Een soort Prijzenslag, maar dan op zijn Amerikaans. In eerste instantie hadden we ons hiervoor keurig gedressed, we zouden immers op national television komen. Toen we echter het overige publiek tegen kwamen, wisten we dat er wat moest veranderen om in aanspraak te komen als kandidaat. Iedereen was extremely excited en droeg zelfgemaakte shirts met teksten als ‘I LOVE DREW’ (de presentator) en ’It’s my birthday!’. Om de haveklap waren er ook euforische vreugdekoren. Er waren zelfs mensen die voor deze show vijf uur in het vliegtuig gezeten hadden! Na een kort bezoek aan de K-Markt waren we vervolgens met bekladde shirts getransformeerd tot potential contestants. Na vier uur van wachten en formele handelingen (foto’s en interviews) begon dan toch eindelijk de show. Anderhalf uur lang hebben Kim en ik net zoals alle andere hysterische mensen in het publiek geklapt en gejoelt. We komen op televisie als publiek, maar we zijn geen kandidaat geworden… (show: www.cbs.com 27/01/09) Het hele gebeuren was erg bizar maar vooral erg amerikaans. Er was één kandidaat zelfs zo blij dat ze iemand uit het publiek zo erg omhelsde, dat ze beiden op de grond vielen. De vrouw moest vervolgens door de medische staff onderzocht worden. Na de uitzending hadden we als nuchtere Nederlanders twee uur nodig om van dit overdreven Amerikaans gedoe bij te komen. Laat Las Vegas maar komen…
