Ten eerste iedereen bedankt voor de felicitaties (hyves, msn, sms,skype… ) en de berichten op deze blog! Thanks! Stage gaat prima en ik heb het idee dat er iets moois uit kan komen. Ik ben met iets bezig wat nog nooit iemand heeft onderzocht, dus in zekere zin is het wel uitdagend. Sinds september ben ik verhuisd van UCSD oncampus graduate student housing naar een huis ongeveer vijf kilometer van mijn stageplek vandaan. Het is soort gastgezin waar ik volledig gebruik kan maken van de keuken en woonkamer (inclusief meter bij meter tv, 999 kanalen -altijd wel ergens Friends, CSI, Family Guy, Simpsons-). Ik slaap in een roze kamer met veel meisjesprullaria.

The big two-two!
donderdag-zaterdag, 4-6 september
The big two-two of the double two zoals ze dat hier noemen, is verspreid over drie dagen gevierd. 4 september was natuurlijk de echte verjaardag. ’s Ochtends wachtte er een pakketje uit Nederland op me! Peperkoek, satésaus, fruithagelslag De busschauffeur heeft me een ‘happy birthday’ toegezongen en van mijn stagebegleider heb ik een ‘guide to the best surfspots in Californie’ gekregen -inclusief de mogelijkheid om zijn auto te lenen-. Vrijdag vijf september was het ‘birthday’ bij mijn nieuwe gastgezin met homemade brownies, ijs en een kaarsje. Zaterdag zes september zijn we met Jeff, Shannon, Brian en Netta uit eten geweest in Little Italy, downtwon San Diego. Ik heb een toegangskaartje gekregen voor The San Diego Zoo. Dit stond nog hoog op mijn ‘tourist-things-that-I-want-to-visit-list’. Na het eten zijn we ergens wat gaan drinken. Het is grappig om te zien dat hier iedereen danst zoals in ‘the Sims’ en veel (meer) likeur drinkt dan bier.

Californication: becoming a local
Ondertussen ben ik al bijna anderhalve maand in San Diego Californie, en het kost me steeds minder moeite om me als een ware Californian (dude? nee. okay, soms.) voor te doen. De handelingen voor de Californian Greeting -slap en box - is me bekend en ik weet wanneer ik hem toe moet passen: een wereldvreemd kijkende nerd, nope; een cool ogende collega of dude in Pacific Beach, yes!

‘What’s up?‘,’Not much, just chilling‘. correct. ‘What’s up?‘,’I am fine‘. incorrect. Deze fout heb ik de eerste paar weken continu gemaakt. Gelukkig ben ik hier nu aan gewend, en kan ik er flink op los ‘What’s uppen’ en ’slappen en boxen’.  

Wat ook help in mijn ‘becoming a local’ is dat ik ondertussen op mijn surfbord kan staan. Ook weet ik wat de belangrijke factoren zijn (wind en ocean swell) die golven surfable of nonsurfable maken. Nonsurfable waves slaan snel om en sleuren je onderwater, meters mee richting het strand: flinke hap adem nemen!

The Fastfood counter staat reeds ergens tussen de vijf en tien. In’s and Out’s burgers (cultuur in Californie), Coldstone (ijsjes) , Rubio’s Fresh Taco’s, Taco Bell, Pizza Hut… maar helaas, nog geen favoriet gevonden. Ze zijn allemaal geweldig als je veel honger hebt, maar daar blijft het dan ook bij. Toch blijf ik mijn zoektocht naar de ideale fastfoodtent vervolgen. Subways en (niet keten-restaurant) Schlotzki’s zijn tot nu mijn favoriet.

Tijuahana-Taco-Trip
zondag, 30 augustus
Aangezien San Diego precies langs de grens met Mexico ligt, en echte taco’s alleen in Mexico gegeten kunnen worden, zijn we op ‘Tijuahana-Taco-Trip’ geweest. Tijuahana ligt precies aan de andere kant van de grens en is ongeveer een half uur rijden vanaf La Jolla. De grens tussen Mexico en Amerika wordt streng gecontroleerd en je wilt dus niet met de auto de grens passeren, de wachttijden zijn er lang. Voordat we het ons konden realiseren stonden we echter al met onze auto aan de grens. Gelukkig was er nog een bordje ‘U-turn USA’, zes rijbanen en een afgesloten baan verderop. Desondanks hebben we de ‘U-turn USA’ gehaald, welliswaar met een streng kijkende ‘cop’ -what the hell are you doing?-.

‘Tijuahana was zo ongeveer als ik het verwachtte: veel kleurrijke marktjes, veel eten voor weinig geld (Taco’s!) en overal Mexikaanse muzikanten. Kortom: erg leuk om dit keer een meegemaakt te hebben. Jammer alleen van de toeristische marktjes waar ze je met alle moeite in proberen te krijgen. Het voelde als op vakantie gaan, en jah… het voelde ook als thuiskomen toen we ’s avonds weer voet op Amerikaanse bodem hadden gezet.

Hot tub dudes, the ballgame, Russian Wodka party, and Dutch Domino’s; all in 24 hours.
zaterdag en zondag, 13/14 september
Wat in eerste instantie een rustig weekend zou worden, bleek achteraf een aaneenschakeling van nieuwe ervaringen te zijn. Zaterdagmiddag, toen ik rustig bij ’the community pool’ in mijn lonely planet aan het lezen was, kwamen er ineens een groep jongens aanzetten. Allemaal 100% surfdudes met ongetwijfeld meer spieren dan hersens - wat in dit geval meer zegt over de hoeveelheid spieren dan over het schijnbare IQ-. Ik raakte met ze aan de praat in de ‘hot tub’, en mijn reeds vermoedde buitenlandse imago van Amsterdam, werd door deze groep jongens weer eens benadrukt: “You are from Holland?! Yeah, Amsterdam; the place to smoke and get some bitches hé!.”

’s Avonds ben ik samen met Thiemo (student uit Eindhoven) naar een baseball wedstrijd (San Diego Padres – San Fransisco Giants) geweest. Baseball is een beetje saai, maar alles er omheen was geweldig. Het stadium was huge en de manier waarop ze de sfeer bij het publiek er in proberen te houden is grappig. Na de wedstrijd werd ik in de bus aangesproken door een wat eigenaardige Rus.  Ik mocht zij naam niet weten, maar hij nodigde me wel uit voor Russion Black and White Party met ’Rrreaalll Rrrussssian Music’ en ‘Lotss of Rrreaall Cheap Russsian Wodka’. Ik heb mijn roze prinsessenbed verkozen boven dit ruige feest.

Afgelope week ben ik samen met Brock (van gastgezin) en zijn vriendengroep van de kerk, naar Balboa park geweest om Capture the Flag te spelen. Het was leuk om kennis te maken met leeftijdsgenoten die religieus zijn, wat hier overigens volledig geaccepteerd is (het religies zijn). ‘We ended up in a tie, and everyone was happy with it. That’s just what love is.’ Enigszins geobsedeerd en nieuwschierig ben ik zondag met Brock mee naar de (protestanse) diens geweest. Het was een informele mis met veel muziek, love en happiness. Ik vond het geweldig. De boodschap van de dienst was dat iedereen wel eens een moment van rust moet inbouwen in de hektiek van de hedendaagse wereld. Als komisch voorbeeld werd ‘The Dutch Domino Accidint with the Bird’ genoemd – What are the chances for that!? -. Hier hadden ze namelijk ook ’safety places’ ingebouwd die voorkwamen dat slechts 25.000 van de 2.000.000 stenen omvielen. De mens van tegenwoordig moet hier een voorbeeld aannemen door zo af en toe ook eens een moment van rust in te bouwen.

Ik denk dat ik volgend weekend maar eens niks ga doen…