Als een echte Nederlander zal ik eerst even vertellen hoe het weer is: ’s Ochtends is het soms bewolkt, om ongeveer tien-elf is het telkens strak blauw. Het is dan tot een een uur of vier-vijf zonnig en lekker warm (26-30 graden, niet benauwd). ’s Avonds is het vaak weer bewolkt en verkoelend. Ik hoop dat het in Nederland ook zo mooi weer is

 

The setting.

Eenmaal aangekomen in LA werd ik meteen geconfronteerd met enorme auto’s, wegen en mensen. Dit alles geldt ook voor San Diego. The setting is voor de rest: palm bomen, surfen en het strand. In de gebieden die wat afgelegen liggen (balboa park, torrey pines park) zie je veel dieren zoals eekhoorntjes en hagedisjes en groeien er ook cactussen. Voor de locals betekent het strand meer dan alleen wat water en zand. Er wordt zelfs geklapt en gejuicht voor zonsondergang. Voor mij als nuchtere Nederlander is dat natuurlijk nogal raar. Het lijkt erop dat ze hier geen afgeragde dingen hebben, als ze hier iets doen dan doen ze het ook meteen goed en houden ze het in prima staat. Misschien komt het ook wel omdat dit een van de rijkere delen van Amerika is. Alles is hier heel (a la Singapore) schoon en iedereen is heel vriendelijk en relaxed. Het is geen probleem om me hier thuis te voelen.

 

The first few days.

Woensdag-zaterdag, 30 juli -2 augustus

De eerste vier dagen heb ik in Ocean Beach Hostel verbleven. Ocean Beach is het gedeelte van San Diego waar alles om surfen draait: coole surfwinkels en dudes die praten over de toestand van de golven. Het hostel was prima; redelijk schoon (next level studentenhuis), goede bedden en vooral genoeg mogelijkheden om andere Europeanen te leren kennen. Elke ochtend zorgde een big-papa met zweet op het voorhoofd voor free toast, pancakes en eggs. Overdag ben ik alleen of samen met andere hostel-gangers naar o.a. San Diego Bay, Balbao park en downtown geweest. Balbao park is echt prachtig, niet alleen vanwege zijn achterictuur maar ook vanwege de diversiteit in natuur. Deze dagen was ik meestal herkenbaar als een ware toerist: lonely plannet, fototoestel en rugzak. Met al dat rondreizen ben ik ondertussen bekender met de bus- en trolleylijnen dan menig San Diego’er.

 

Het Engels praten gaat me makkelijk af, en vanaf het punt dat ik mijn eerste gesprekken in het Engels had, ben ik zelfs in het Engels gaan denken. Dit is best raar. Het is ook weer echt een switch als ik met mijn ouders ga bellen, of ik deze blog ga schrijven. Ben benieuwd hoe dit over vier maanden is.

 

A pretty hilarious trip.

Zaterdag, 2 augustus

Ik ben nu al een paar dagen ‘on the road as a tourist’, en het lijkt erop dat er altijd wel iets gebeurt. ’s Avonds denk ik dan telkens weer, hoe is het toch mogelijk dat me dit toch allemaal overkomt. Zo is bijvoorbeeld mijn pinpas (gelukkig niet credit card) al geblokkeerd omdat ik mijn pincode ben vergeten en heb ik als een toerist al uitgebreid foto’s gemaakt van stranden welke achteraf naaktstranden bleken te zijn. Mijn meest hilarische middag heb ik zaterdag 2 augustus meegemaakt.

 

Nadat ik samen met Féderico (Italiaans) nog even naar de haven van San Diego was geweest, was het tijd om naar mijn nieuwe ‘on campus appartment’ te vertrekken. Aangezien ik de afgelopen dagen met trial en error telkens mijn weg in het bus/trolley systeem had weten te vinden, had ik niet meer naar een reisplan op internet gezocht. Het is tenslotte maar 15 kilometer en ik had het al een keer gereden. Dat was alleen buiten het weekend, wat betekent dat er nu minder bussen rijden…

 

Met mijn grote rode koffer, laptop tas en rugzak trok ik nogal wat aandacht. Meteen al bij het eerste busstation wat onnozele gesprekken gehad over Nederland (“So drugs is really legal in the Netherlands”, “How many times have you been in the red light zone” en “Why are all those roads bended”). Vervolgens kwam ik bij het tweede busstation een grote (+2 meter) neger tegen die me wilde helpen met het vinden van de juiste bus. Nadat hij erachter kwam dat ik Nederlands was, wat voor hem zijn eerste Europese bestemming ooit was, moest er ‘en plein public’ gehug’ed worden. In front of all people stond ik dus omhelst met een grote stevige neger – felt not very good. Hoe dank ook, ik had zijn dag weer goed gemaakt en hij de mijne omdat ik nu wist welke trolleylijn ik moest nemen. In de trolley had ik het geluk dat er een geloofsovertuigder naast me kwam zitten. Ik vertelde haar dat ik Jezus al in mijn hart had gesloten en dat ik zodoende niet geïnteresseerd was. Nadat de geloofsovertuigder uitgestapt was, kwamen er twee oude wankele vrouwtjes de trolley binnen gelopen. Aangezien ik allemaal koffers bij me had, en er drie meter van mij vandaan nog twee zitplaatsen vrij waren, vond ik dat ik geen plaats hoefde te maken voor deze twee wankele dames. Echter, toen de trolley abrupt wegreed vielen de twee vrouwtjes omver. Ze hadden beide duidelijk pijn en waren beide van de kaart. Ik voelde me schuldig, en op dat moment was het misschien toch duidelijk dat Jezus niet helemaal bezit had genomen van mijn hart. Bij het station waar ik zou moeten uitstappen was een ambulance geregeld. Nadat ik er achter kwam dat er vanaf het trolleystation geen juiste bussen naar de campus reden moest ik dus weer terug. Het wachten op de trolley werd extra pijnlijk met het aanzicht van de twee oude wankele vrouwtjes die met acht man ambulancepersoneel afgevoerd werden.

 

Ongeveer een uur later kwam ik uiteindelijk met de juiste bus aan bij de campus. Aangezien ik mijn keycard de dag ervoor al geregeld had, kon ik er niks meer mis gaan. Echter toen ik appartement 3317 binnentrad kwam ik face in face te staan met een wat angstig kijkend Chineesje. Ik was duidelijk verkeerd en the housing office had iets verkeerd gedaan. Gelukkig had ik wat service nummers bij de hand zodat ik uiteindelijk bij appartment 3117 (ipv 3317) terecht kwam. Daar trof ik Shannon, een UCSD studente afkomstig uit Main (bij Boston). Ze is aardig, net zoals mij ‘new in town’ en heeft bovendien een auto, zodat we binnenkort wat gaan sightsee-en. Het appartment is american-like groot met queensize bed, airco en mega koelkast. De campus is ontzettend mooi en er zijn een hoop upscale students met dure kleding en eigen Ford Mustangs.

 

Maandag ben ik naar de UCSD campus geweest. UCSD is de universiteit van waaruit mijn stage geregeld wordt. De campus is echt prachtig. Mijn stageplek ligt wat dichter bij het strand. Ik ga maar eens uitzoeken of ik een surfboard kan regelen, zodat ik meteen vanuit mijn stageplek kan gaan surfen.

 

Start of the internship

De start of mijn stage was een diner bij mijn stagebegeleider thuis; het was erg gezellig en ik denk dat er een goede samenwerking zal zijn. Zoals alles hier, begint mijn stage in een rustig tempo. De aankomende dagen zal ik me bezig houden met een literatuurstudie.

 

Voor de wat mindere tourist-like pictures: http://flickr.com/photos/daanvansommeren/