Back in Tha Flatland
15 december
inmiddels ben ik weer terug in het schattige Nederland. Daar waar oudere vrouwen kort tot halflang haar hebben,  er een stuk minder Duitsers zijn, er geruzied kan worden over twee euro, en er gewoon geswaffeld mag worden op televisie. Mijn inburgering bestond uit boerenkool en worst, en ik vond het nog steeds lekker – niks veranderd dus -. De hostels waar ik de afgelope tijd zat, waren best prima. Vooral in New York heb ik veel mensen ontmoet. Toch ben ik blij dat ik weer in mijn eigen bed mag slapen, ik met blote vloeten rond kan lopen en mijn portemenee overal mag laten slingeren – binnenshuis -. Mijn jetlag ben ik redelijk aan het overmeesteren, dus ben ik snel goed uitgerust om kerst en oud/nieuw te gaan vieren. Kijk er naar uit om iedereen weer te zien, zover ik ze nog niet gezien heb

Washington DC
29 november tot 2 december
Vanuit het vliegtuig had ik een mooi zicht op het toeristisch terrein van Washington DC, waar ik me de komende vier dagen zou gaan begeven. Waar in Las Vegas alles draait om de ’The Strip’ met al haar hotels en casino’s, zo is er in Washington DC ’The Mall’. Een groot park waar allemaal monumenten, museums en regeringsgebouwen staan. Op het vliegveld kwam ik Mathias (Denemarken) tegen, die toevalligerwijs ook op weg was naar hetzelfde hostel. Samen hebben we vervolgens de metro naar het hostel genomen. Ik was hier best blij mee, aangezien ik het niet echt zag zitten om met mijn laptoptas midden in de nacht alleen over de straten van Washington DC te lopen – ook al oog ik heel gevaarlijk enzo -.

Samen met Mathias zijn we zaterdag (mooi weer) en zondag (hele dag regen) naar the Washington Mall geweest. daar hebben we alle toeristische spots (Witte Huis, Washington Memorial, Capitol etc.) en nog tal van museums bezocht. De museums waren erg goed! De meeste museums behoren tot de Smithonians, wat in principe betekent dat ze gratis zijn. Zo krijgt dus elke Amerikaan de kans om alles over de evolutie (wat ook daadwerkelijk op veel plekken terug kwam) te leren. Dit is niet slecht in een land waar nog veel mensen in het creatonisme geloven…

Op dinsdag zijn we naar Arlington National Cementery geweest. Dit is een militaire begraafplaats waar ook heel wat bekende Amerikanen begraven liggen. Zo liggen er onder anderen ook presidenten, astronauten en politici (J.F. Kennedy, Columbia astronauten). Arlington was erg indrukwekkend. Het is erg groot (250.000 graven) en de locatie is erg mooi. Er zijn gebieden met alleen maar witte kruizen – niet orgineel/uniek, wel indrukwekkend -. Woensdag vertrok Mathias naar New York, dus heb ik maar de tijd genomen om de was te doen en de tas maar eens in te pakken.

New York New York!
3 tot en met 14 december
Aangekomen in New York merkte ik meteen een verschil met het ietwat rustige Washington DC. Het verkeer is een grote chaos en er zijn onzettend veel voetgangers, allemaal in een rush om op de bestemming te komen – ik meng me hier graag in -. Enigszins in een rush ben ik ’s middags meteen naar Rockefeller Plaza gegaan. Aldaar zou Beyonce en andere artiesten kerstliedjes gaan zingen en -ohja- de enorme kerstboom (bij de ijsbaan) zou verlicht worden; exact om 20:55. Ik was er al om 17:00, dat was dus vier uur te vroeg. Uiteindelijk heb ik tien minuten voor tijd, mijn relaxte stoel in de Starbucks verlaten om plaats te nemen voor de NBC opnameplek (met televisieschermen zodat ik de kerstboom ook live op televisie kon zien) en de ontbranding gepaard met luid gejuich mee te maken. Laat kerstmis maar beginnen!

Het hostel ligt in Harlem, dit is het gedeelte van Manhatten Island waar veel donkere mensen wonen, hiphop in de supermarkt gedraaid wordt en  bloed op de stoep ligt (van een aangereden hond welliswaar). Verderest een prima gezellige buurt! In het hostel weer met veel mensen omgegaan, Australiers, Zweden, Engelsen, Oostenrijkers…  Op donderdag ben ik met een stel Zweden en Australiers naar The Bodies: The Exhibition geweest. Hier zijn echte lichamen gebruikt om de werking van het hele lichaam duidelijk te maken. Het was indrukwekkend om het hele menselijke bloedstelsel (zonder botten, spieren etc.) in de vorm van een lichaam te zien. Het was zeker niet vies. Het deel over de testikels ben ik echter snel voorbij gelopen.

De dag daarna naar ground zero (nog steeds een grote bouwput met te veel commercieel 9/11 activiteit), battery park (uitzicht op vrijheidsbeeld), Wall street (sippe kerstboom), Seaport Village, Brooklyn (met Brooklyn Bridge bij zonsondergang) en Queens (multicultureel) geweest. Ondanks dat de metro en ik het goed weten te vinden, lopen we elke dag toch zeker tien kilometer.

Zondag ben ik samen met Gustav (filmmaker uit Zweden) en de Aussie-girls op pad gegaan. Aangezien het zondag was, zijn we maar naar de kerk gegaan. Eerst Gospel (erg slecht, binnen 20 minuten was de hele kerk leeg) en daarna de Scientology kerk (slecht overtuigende introductiefilm gezien “You can decide to either become a member of our church, or walk outside and do what you want. jump of a bridge for example…”). Later die middag hebben we het nog iets hoger opgezocht: Empire State Building bij zonsondergang, en daarna nog uit eten geweest bij Stardust. Beide waren erg cool!

De rest van de week maar de lijst van toeristische spots (UN, Chrysler Building, Natural History Museum etc) afgewerkt. Samen met Gerdi (vriendin van Kim), hebben we ook een kerstdag gehad waar we alle kerstspots in NY bezocht hebben. We zijn zelfs met de echte kerstman op de foto geweest! De laatste twee dagen mocht ik dan na vijf maanden eindelijk nieuwe kleren kopen, mijn koffer was namelijk daarvoor simpelweg te zwaar… Er zijn veel prima winkels hier, maar het is overal echt ontzettend druk en iedereen is in een rush om op zijn bestemming te komen. Echt een hoogtepunt is het dus niet – voor mij althans -. Mijn tweede dag in de winkels begon echter helemaal goed, toen ik A&F winkel als klerenverkoper werd aangezien (welke allemaal model zijn). Met een geflagte creditcard heb ik uiteindelijk mijn winkeltweedaagse geeindigd – tijd om echt naar huis te gaan -.

 

Op het moment zit ik in Denver Colorado te wachten op mijn aansluitende vlucht naar Washington DC. Nog uitbuikend van TurkeyDay Thanksgiving is het helemaal prima dat het vandaag ‘reisdag’ is, aangezien dit vooral neerkomt op ‘vooral lui achterover zitten’. In San Francisco heb ik afscheid genomen van Kim, die nu naar Bolivia gaat. Jammergenoeg ben ik dus de resterende twee weken mijn travelbuddy kwijt

Neon and Nature in Las Vegas and Grand Canyon
dinsdag tot zondag, 18-23 november
Na een drukke eerste anderhalve week, waren we erg blij dat we een luxe hotel (Stratosphere, voor de kenners) in Las Vegas geboekt hadden. Een zwembad, twee queensize bedden, een grote televisie en wederom een blauwe hemel (30 graden) moest er voor zorgen dat we de gekheid van Las Vegas goed konden compenseren. Dit is prima gelukt. We hebben in twee middagen de volledige ’Strip’ (daar waar alle hotels/casino’s zijn) bezocht, de eerste dag de rechterkant en de tweede dag de linkerkant. Het is onverstelbaar wat hier aan luxe hotels/casino’s is en wordt gebouwd. Zoals het me al vaker is opgevallen, zijn Amerikanen gek van Europa. Gevolg: Parijs, Venetie en Rome zijn volledig nagebouwd. Zo kan er dus in, rond, onder, naast, boven bijvoorbeeld de Eifeltoren, Colleseum en de Venetiaanse grachten gegokt worden. Buiten deze hotels/casino’s is Las Vegas vooral een vieze stad. Op de stoep van de duurste hotels staan shady types flyers voor escortgirls uit te delen, ligt er ontzettend veel rommel, of bevindt zich een grote bouwput.

Het zijn vooral bejaarden die hier een gok wagen – van gokje valt vaak niet te spreken -.  Deze dames zitten stoicijns en onbeschaamd met de handtas op schoot, urenlang achter elkaar op knopjes van de slotautomaten te drukken. Interessanter zijn de pokertoernooien, waar de welbekende typetjes (zonnebrillen) zitten en waar voor flink wat geld wordt gegokt (+2500 euro). Als member van maarliefst twee casinos hebben wij ook een gokje gewaagd. Uiteindelijk hebben we een acceptabel bedrag verloren. Ik had nog een kaartje gewonnen voor een show (American Superstars), maar ben hier niet naar toe gegaan.

Het neon van Las Vegas hadden we vrijdag ingeruild voor het natuurschoon van de Grand Canyon, Lake Mead, Hooverdam en een goed lunchbuffet. De Grand Canyon is erg indrukwekkend. Het is zo ontzettend groot, dat wanneer je in de Grand Canyon kijkt, meer het idee hebt dat je voor een reusachtig Panorame Mesdag staat. Voor diegene die het nog niet was opgevallen, ook hier hebben we de nodige (toeristen)-fotosessies gehouden.

In het weekend hebben we nog aangeschoven bij een dinnerbuffet (Sahara’s Hotel), waarvan er in Las Vegas veel zijn die goed en goedkoop zijn -onbeperkt eten voor 7 dollar, we blijven Hollanders -. Om de vertering van al het vlees en toetjes te bevorden zijn we de volgende ochtend in ‘The Big Shot’ geweest. Dit is een lanceer-attractie die boven op de Stratosphere Tower (+300 meter hoog) staat.De attractie opzich en het uitzicht waren top.

Las Vegas zal nooit mijn favoriete vakantiestad worden (in tegenstelling tot veel Amerikanen). Het is er druk, vies en vooral erg nep. Las Vegas is vooral de stad waar alles om het plezier van het moment draait. Ondanks dat de luxe ons erg beviel, waren we blij dat we naar San Francisco konden.

European-like San Francisco
maandag tot vrijdag, 24-28 november
In San Francisco sliepen we in een erg klein hostel op vier hoog in redelijk downtown SF. De eerste dag hebben we chinatown bezocht. Zoals we dat wel vaker gezien hebben, wordt ook hier de meest uiteenlopende rotzooi verkocht – van papieren minivliegers en raceautotjes tot barbiepopstrikjes -. In Fisherman Warf zijn we langs de pieren gelopen met leuke restaurantjes, haventjes en zeehonden. We waren blij dat we eindelijk weer iets ‘echts’ zagen, in tegenstelling tot al het neppe in Las Vegas. Later de middag/avond zijn we nog naar Alcatrez geweest. Alcatrez is een gevangeniseiland twee kilometer uit de kust van SF waar o.a. ElCapone heeft vastgezeten. Op Alcatrez hebben we braaf de audiotour gevolgd (‘and now turn left’, en iedereen draaide meteen naar links – erg komisch – ). De nachttour aan dit eiland was zeker het hoogtepunt van de dag. Het hoogtepunt van onze tweede dag was het eten van de echte Mission Burrito – strijpsestraat, be prepared, ik ga ‘m daar ook een keer in elkaar draaien -. Het huis van Full House hebben we deze dag ook kunnen afstrepen van onze ‘tourist-objects’.

Terwijl het de eerste dagen bewolkt maar droog was, was het de derde dag vooral regenachtig. Daarom zijn we maar een beetje rond Union Square gebleven. De winkels, koffiebar en de kerstboom waren het dan ook zo’n beetje die dag. ’s Ochtends hadden we nog wel het Cable Car Museum bezocht en zelf een ritje met dze typisch San Francisco tram meegemaakt. Deze ietwat rustige dag was een goede voorbereiding op onze laatste dag in San Francisco. We zouden namelijk The Golden Gate Bridge gaan Biken. Totaal gaar van een nacht zonder slaap door een kauwgom smakkende danwel snurkende oude man, zijn we erg dapper op onze fietsen gestapt. Samen met een Duitser uit het hostel, die gelukkig wel fit was en de weg wist, zijn we richting de Golden Gate Bridge gefietst. We hebben uiteindelijk dertig kilometer gefietst en flink wat heuvels op en af gebiket. ’s Avonds waren we dus helemaal klaar voor The Bird. Het was namelijk Thanksgiving en het hostel had een diner voorbereid! Met ongeveer twintig man hebben we een erg gezellige avond gehad met veel interessant eten (sweet mashed up potatoes with marshmallows, strijpsestraat, be prepared…). Het was vooral de pumpkincake die echt heel goed beviel (Amerikanen doen ook echt alles met pompoenen)!

San Francisco is samen met San Diego tot nu toe de mooiste stad. San Francisco is duidelijk anders dan het palmboomrijke San Diego en Hollywood en het neppe Las Vegas. San Francisco is cultuurrijk (veel verschillend soorten eten) en doet europees aan.

Samen met travelbuddy Kim hebben we de afgelope tweeenhalve week een ontzettend gave tijd gehad waarin we erg veel gezien en meegemaakt hebben. Het is pas bij het schrijven/herlezen van deze blog dat ik me realiseer hoe druk we zijn geweest. Toch kan ik elke keer bij het arriveren in een nieuwe stad weer genoeg motivatie vinden om ‘on the road’ te blijven. Nog twee weken en twee steden te gaan!

San Diego
maandag tot donderdag, 10-13 november
Maandagavond heb ik samen met Shannon, Kim opgewacht op het vliegveld. Het was goed om d’r na drie maanden weer te zien! De eerste drie dagen was ik de tourguide, geen probleem aangezien ik na drie maanden de hotspots wel weet te vinden. Baywatch-dag bestond uit Mission en Pacific Beach en La Jolla Coves. In Mission Beach zijn we ook naar het WaveHouse geweest. Dit is een openlucht kroeg/club gebouwd om een zwembad waarin ze een supersurfgolf maken. We hadden het geluk dat er net wat pro’s hun kunsten aan het vertonen waren: erg vet! De tweede dag zijn we naar Balboa Park en San Diego downtown geweest. ’s Avonds zijn we Mexicaans gaan eten met de IRPS’ers, en heb ik afscheid genomen van deze toffe groep. De derde dag heb ik Kim ’s ochtends de UCSD-campus en Scripps laten zien, en ’s middags zijn we naar Torrey Pines Park gefiets. Afgelope vrijdag had ik al afscheid genomen van Enric en Leonel bij de wekelijkse borrel.

Hip and Hillarious Hollywood
vrijdag tot dinsdag, 14-17 november 
Na een zes uur durende reis met bus, trein en metro kwamen we aan in Hollywood, Los Angeles. Aangezien ons hostel zowat op de Walk of Fame ligt, zijn we hier ’s middags maar meteen even naar toe gegaan. Voor ons was het echter The Walk of Especially Unfame People – we kenden bijna niemand -. Bij het Kodak Theatre (Academy Awards) werden de namen gelukkig wat bekender. Voor het Kodak Theatre is ook de beroemde plaats waar sterren hand- en voetafdrukken acherlaten. Zelfs Donalds Duck had er zijn pootafdruk achtergelaten.

De tweede dag zijn we vooral het hippe hollywood gaan onderzoeken. Onze eerste stop was Rodeo Drive, de plaats waar de rich and famous gaan shoppen. Met Lonely Plannet, rugzak en toeristenshirt waren we niet echt graag geziene gasten in deze ontzettend dure winkels. Dat we aan het shoppen waren voor Kim, zal ook vast niet geloofwaardig bij de beveiligingsmensen zijn overgekomen. ’s Middags zijn we op pad gegaan naar de huizen van onder andere Elvis Presley, Barbera Streisand en Walt Disney. Diep in de hills van Beverly Hills begint Carolswood Drive: een bochtige en heuvelachtige straat zonder stoep maar met hoge hagen aan beide kanten van de weg waarachter een aantal bekende mensen enorme mansions hebben. Toen we door Carolswood Drive heen liepen gaf het een mysterieus gevoel: iedereen die je tegen komt kan een wereldberoemde ster zijn (die wij dan vast weer niet kennen) en wat er achter de hagen zit sprak telkens tot de verbeelding (totdat we ’s avonds Google Earth hadden). Bij het huis van Walt Disney heb ik nog even de alertheid van de beveiliging gecheckt. Hier was niks mis mee, aangezien ik uit luidsprekers ‘SECURITY!’ hoorde toen ik met mijn (nieuwe) Nikon te dicht bij de poort kwam. Waar we bij Walt Disney kinderen hoorden buitenspelen, waren het vooral kreisende apen (hopelijk?) die we bij The Playboy Mansion hoorden.

De derde dag zijn we naar het Getty Center (museum) en Runyon Canyon (park) geweest. Het Getty Center bestaat uit een erg mooi gebouw met goed uitzicht over Beverly Hills/Hollywood/LA. Een beter uitzicht kregen we echter ’s avonds vanuit Runyon Canyon. Dit is een prachtig park net buiten Hollywood waar the rich and famous gaan joggen of hun hond uitlaten. We hebben ook hier helaas geen sterren kunnen herkennen. Vanaf Runyon Canyon werd ook duidelijk dat bosbranden voor een grote smoge-wolk zorgen. Van de bosbranden hebben we verder geen last, we hadden wel het idee dat we de rook konden ruiken.

De Hilarische kant van Hollywood hebben we op de laaste dag meegmaakt. Ik had namelijk kaartjes geregeld voor CBS’s The Price is Right. Een soort Prijzenslag, maar dan op zijn Amerikaans. In eerste instantie hadden we ons hiervoor keurig gedressed, we zouden immers op national television komen. Toen we echter het overige publiek tegen kwamen, wisten we dat er wat moest veranderen om in aanspraak te komen als kandidaat. Iedereen was extremely excited en droeg zelfgemaakte shirts met teksten als ‘I LOVE DREW’ (de presentator) en  ’It’s my birthday!’. Om de haveklap waren er ook euforische vreugdekoren. Er waren zelfs mensen die voor deze show vijf uur in het vliegtuig gezeten hadden! Na een kort bezoek aan de K-Markt waren we vervolgens met bekladde shirts getransformeerd tot potential contestants.  Na vier uur van wachten en formele handelingen (foto’s en interviews) begon dan toch eindelijk de show. Anderhalf uur lang hebben Kim en ik net zoals alle andere hysterische mensen in het publiek geklapt en gejoelt. We komen op televisie als publiek, maar we zijn geen kandidaat geworden… (show: www.cbs.com 27/01/09) Het hele gebeuren was erg bizar maar vooral erg amerikaans. Er was één kandidaat zelfs zo blij dat ze iemand uit het publiek zo erg omhelsde, dat ze beiden op de grond vielen. De vrouw moest vervolgens door de medische staff onderzocht worden. Na de uitzending hadden we als nuchtere Nederlanders twee uur nodig om van dit overdreven Amerikaans gedoe bij te komen. Laat Las Vegas maar komen…

Deel één van mijn USA tour zit er op. Over anderhalf uur ga ik Kim ophalen van het vliegveld, en dan begint officieel deel twee van mijn USA tour: nog 3 dagen San Diego, dan 4 dagen Los Angeles/Hollywood, 6 dagen Las Vegas/Grand Canyon, 4 dagen San Francisco, 4 dagen Washington DC en 10 dagen New York! Afgelope vrijdag heb ik op de vrijdagavondborrel afscheid genomen van mijn stage.

Afgelope week heeft het voor de eerste keer eens flink geregend.  Ik had me hier niet op voorbereid. ’s Ochtend wist ik even niet wat ik moest doen: wat voor een kleren moest ik aan, hoe moest ik nu naar stage komen, waar gingen we nu lunchen? Het was even een shock. Enrcin ervaarde hetzelfde. Het was de eerste keer dat ik hem niet op slippers en in zwembroek zag, maar zowaar op schoenen en in jeans.

From the dorn to the mansion
Waar ik de eerste maand nog in een studentenappartement verbleef, en de twee opvolgende maanden al bij een gastgezin thuis met zwembad, zo heb ik nu een heel huis voor mezelf. Mijn begeleider is momenteel op vakantie en heeft zijn huis ter beschikking gesteld. Helaas geen zwembad dit keer, maar wel andere luxes: popcorn maker (inmiddels kan ik geen popcorn meer zien), vier televisies, twee badkamers, een schoonmaaksters, en dik alarmsysteem. Het is ook fijn om weer dicht bij de campus te zitten, aangezien het nu toch wat levendiger is.

Halloween en Election Night
vrijdag 31 oktober/ dinsdag 4 november
Ik had het geluk dat ik deze twee echte Amerikaanse gebeurtenissen mee mocht maken. Halloween heb ik samen met Enrin (Spanje) en Leonel (Mexico) gevierd. Ik was een soort van Mitch - helaas geen foto’s -, Enrin een SpaceInvader, en Leonel een Mexicaan TV-held. De avond begonnen we met een openlucht borrel georganiseerd door Scripps (stage). Ik als Nederlander en gratis bier/eten: prima zaak! Rond acht uur zijn we naar het studentenappartementencomplex vertrokken, waar een feest georganiseerd was door Scripps studenten. Dit was een soort van trektocht van huis naar huis, waarbij in elk huis voor anderhalf uur een feest was opgezet. Het was gezellig, maar ik heb geen doldwaze Halloween taferelen gezien. Daarvoor had ik misschien toch naar downtown moeten gaan.

Het tweede Amerikaanse event die week was Election Night. Na wekenlange campagneterreur en analyses-na-analyses op de televisie was het dan eindelijke zo ver. De uitslag heb ik gevolgd op de campus waar een Election Party georganiseerd was. Geen party met bier (wel met pizza), maar met grote televisieschermen en professoren die verslag geven. Om acht uur werden de laatste polls van de westkust staten (waaronden California) gesloten en bekend gemaakt, waarop een gejuich van merendeel van de studenten volgde: Obama is de nieuwe Amerikaanse -wereld?- president! Kort daarna was de party over, en ben ik naar huis gegaan. Daar heb ik nog de toespraak en analyses gekeken. Deze Election Night zelf zal me niet zozeer bijblijven, maar vooral de campagnes die er aan vooraf gingen. Campagnes voor de presidentsverkiezingen, maar ook die van de propositions (staatsgebonden voorstellen over bijvoorbeeld het afschaffen van het homohuwelijk, verhogen van dierenrechten, en behandeling van verslaafden). Zo zijn er de republikeinen en religieuze organisaties die ontzettend veel geld en moeite steken in misleidende televisiespotjes of andere acties (robocalls) die je moeten overtuigen om ergens op te stemmen – of het je zelfs met opzet moeilijk maken om op het tegenovergestelde te stemmen -.

Nou! Ik ga Kim ophalen

De dagen beginnen af te tellen; deel één van de USA tour zit er bijna op. Doordeweeks ben ik vooral druk met stage. Afgelope vrijdag (24 oktober) heb ik een presentatie gehouden over mijn onderzoek, de presentatie ging goed en ik had het idee dat men het nog interessant vond ook.  Het stageverslag is al een heel eind, en ik probeer het zo ver mogelijk af te krijgen in de komende twee weken. Afgelope week ben ik alleen maar bezig geweest met het maken grafieken – erg dom werk -.

Italian Festa & American Football Tailgating
12 oktober, zondag
Dit weekend stond er een Italiaanse straatmarkt met muziek en pizza op het programma. Na een anderhalf uur durende busreis naar San Diego Little Italy, waren mijn verwachtingen misschien iets te hoog. De markt was Italiaans (pasta-pizza-gitaarmuziek), maar het viel een beetje tegen. Na een uur was ik er ook uitgekeken, en besloot ik weer de bus terug te pakken. Onderweg kwam ik hordes uitgelatenn Chargers (San Diego’s American Football team) fans tegen op weg naar de wedstrijd, dit deed mijn plannen veranderen. Ik moest het hele American Football gebeuren van dichterbij meemaken. Op naar het stadium dus. Het Qualcom-stadium is enorm en heeft een evenzo enorme parkeerplaats. Op deze parkeerplaats stellen complete gezinnen en vriendengroepen een volledige partytent op inclusief aggregraat aangedreven barbeque, televisie en koelkast. En aangezien dit zogenaamde ‘tailgating’ bijna iedereen doet die met de auto naar ’The Game’ gaat, is de hectaren grote parkeerplaatst bedekt met een wolk van barbequerook. Ik ben uiteindelijk niet naar de wedstrijd zelf gegaan, omdat kaartjes ontzettend duur zijn.

Anza-Borrego Desert State Park; going into the heat
18/19 oktober, zaterdag en zondag
Door George (stagebegeleider) was ik uitgenodigd om een weekend met hem en zijn vriendin Dana in de woestijn te verblijven. Dana heeft namelijk een een tweede huis in Borrego Springs, dat is ongeveer twee uur rijden landinwaarts van La Jolla, San Diego. Er werd mij een dramatische verandering in landschap en temperatuur belooft, en dat bleek helemaal terecht. Startend in het groene La Jolla met veel palmbomen en een lekker zeebriesje, reden we vervolgens door bergachtig gebied met veel loofbomen en struiken, en eindige we in het kurkdroge en hete Borrego Springs met veel kaktussen: het was erg indrukwekkend. Toen het met zonsondergang wat afkoelde, zijn we op onze eerste kleine hike gegaan. Op de terugweg begon het al aardig donker te worden, en moesten we behalve voor ratelslangen ook oppassen voor verborgen kaktussen. Desonkdanks werd George vijftig meter voor thuiskomst toch getroffen door drie dikke kaktussennaalden die vervolgens met enig pijn uit de enkel getrokken moesten worden. Uiteindelijk viel het behoorlijk mee. ’s Avonds hebben we gebarbequed en met de fotocamera en telescoop naar de heldere sterrenhemel gekeken (de melkweg was duidelijk zichtbaar, zie Flickr). 

Na een nacht waarin ik een aantal keer wakker ben geworden door huilende coyoto’s, zijn we zondag vroeg op pad gegaan voor onze tweede hike. Dit was geen slecht idee, aangezien midden op de dag de temperatuur makkelijk kan oplopen tot 35 graden. Zodoende reden we om negen uur ’s ochtend met onze grote Toyota Dessert-Proof FJ Cruiser naar het begin van Calcite Mine Hiking Trail. Met een nog aangename temperatuur, de Canon D30 van Dana, en een prachtige wild-west-achtige omgeving, was de twee uur durende hike erg geslaagd. Het is erg indrukwekkende om te zien hoe de Colerado River dit landschap door erosie heeft gevormd. Onze quest voor ratelslangen, roadrunners (ze bestaan echt en ze leven hier!), jackrabbits, berggeiten en goud, bleef beperkt tot het vinden van verschillende soorten steensoorten en mineralen. ’s Middags zijn we naar een klein museum geweest dat erg beknopt de geschiedenis en het dierenleven van Anza-Borrego Desert State Park uitlegde.

Op de terugweg naar huis zijn we nog lang het dorp Julian gereden. Dit was vroeger een plaats waar veel goud werd gevonden, en zodoende aanspraak maakte om de hoofdstad van California te worden. Tegenwoordig leeft het karakteristiek wild westen dorp niet meer op goud, maar op appeltaart en toeristen. Als toerist hebben we dus een stuk ‘real Julian Apple Pie’ genomen en vervolgens dit dorp (met Rabobank!) weer snel verlaten.

San Diego Zoo
24 oktober, zaterdag
Dit weekend zou ik mijn verjaardagscadeau gaan verzilveren: een toegangskaartje voor The San Diego Zoo. Deze dierentuin staat bekend als een van ’s wereld mooiere, en dat bleek volledig terecht. Er waren veel dieren te zien, en het park was erg mooi aangelegd. Wel een beetje jammer van de  (Amerikaanse) tourbussen, gondels en roltrap. Het was lang geleden dat ik naar een dierentuin ben geweest, dus het was erg leuk. Het was goed om weer eens op pad te zijn met de druk (studie gemotiveerde) RPS’ers.

Nog vier weekjes en dan zit mijn stage er op en komt zuster Kim naar San Diego! Ondanks dat ik naar onze California Trip uitkijk, besef ik me dat ik ook in deze vier weken nog veel leuke dingen te doen heb. Mijn onderzoek loopt redelijk succesvol, en waarschijnlijk zit er wel een publicatie aan te komen. De laatste paar weken zijn niet echt heel spannend geweest. In de weekenden heb ik niet veel ondernomen, hooguit een bezoekje aan het zwembad of wat eten met vrienden. Na de drukke eerste aanderhalve maand, had ik er ook volledig vrede mee dat ik even een cooldown had. Het is weer pas dit weekend geweest, dat ik weer ‘on the road’ was. Ik vind het jammer dat ik niet meer on-campus tussen de studenten woon. Aangezien ik op stage ook niet echt veel studenten tegenkom, is het doordeweeks soms een beetje saai.

Arabische Hardcore
Saai was het vooral niet afgelope woensdagnacht. Midden in de nacht werd ik om 01:45 gewekt door onzettend veel kabaal. Halverwege tussen mijn droom en de werkelijkheid, realiseerde ik me dat arabische hardcore  – bestaat dat? nou en of -  de boosdoener was. Midden op straat voor het huis van de buren met de Amerikaanse vlag, stond een donkere grote auto geparkeerd waaruit alle herrie afkomstig was. Nadat de ruim drie minuten durende takkenherrie was afgelopen, racete de auto weer weg. Dit was de eerste keer dat ik me hier niet volledig op mijn gemak voelde, nota bene in mijn eigen prinsessenbedje.

Halloween preperation
vrijdag, 3 oktober
We zijn het begin van dit weekend naar The Haunted Hotel geweest, een spookhuis in downtown San Diego wat mij mijn engste ervaringen ooit beloofde. Ik was benieuwd, vooral omdat de entreeprijs best hoog was. Ik ben hier samen met Brock naar toe gegaan ter correcte voorbereiding op Halloween. Ik was namelijk even in de veronderstelling, dat Halloween alleen om het kostuum en veel drinken draaide – een soort carneval zeg maar -.  Enigszins gaar van stage, heb ik echter het hele parcour nuchter het mijn handen in de zakken kunnen doorlopen. Dit was niet leuk, voor niemand niet. Niet voor de twintig acteurs die er alles aan deden om mij bang te maken, niet voor Brock die bij de laaste hal - echt waar - op de grond huiverde voor een man met ‘net echt lijkende’ motorzaag, en natuurlijk was het niet leuk voor mij omdat mijn engste ervaring hier tot nu toe – de arabaische hardcore – nog niet overtroffen was.

Ik wacht rustig tot 31 oktober, de dag van Halloween, en we zullen zien wat mijn uiteindelijke beeld van dit feest wordt.

Mirramar Airshow
zondag, 5 oktober
Ik woon ongeveer twee kilometer van een militaire luchthaven af. Dit weekend werd hier een grote airshow gegeven. Ik heb met veel bewondering ‘the most feared aircrafst‘ met de ‘the best skiled pilots‘ mogen aanschouwen: het was echt vet! Dit valt niet te vergelijken met een luchtshow zoals wij die in Nederland kennen. Er waren veel verschillende vliegtuigen ter tentoonstelling, en ik heb verschillende straaljagers (F22, F16, F11) en grote andere vliegtuigen (Hercules C130) in actie gezien. Ik ben nog gevraagd om bij de Army en Marine te gaan, maar ik heb gezegd dat ik een slechte rug heb.  

The Dutch Dish!
Landgenoten, ik heb de afgelope tijd weer mijn best gedaan om de Nederlandse Mashpot te promoten. Aangezien de supermarkten hier huge zijn, hadden ze alle ingredienten aanwezig benodigd voor The Dutch Dish. Fietsend met een vijf kilo zak aardappelen op de rug, voelde ik me echte Nederlander. Voor mijn gastgezin had ik Sauerkraut with saucage gemaakt, en voor vrienden Farmers’ Kale  – of Borecole, zoals wikipedia het noemt - met Bacon. Beide proefde erg Nederlands – ik was er trots op – en gelukkig viel het bij iedereen goed in de smaak. Voor de zekerheid had ik ‘het schaaltje met pure boter’ (wat hier overigens om de twee dagen op is!) klaar gelegd, maar het bleek niet nodig te zijn.

Na de Farmers’ Kale hadden we nog een appeltaart (mam’s recept) gemaakt en een echte Amerikaanse classic movie gekeken: Empire Records. Zo kreeg de avond ondanks het onaangetaste ’schaaltje met pure boter’ toch nog een Amerikaanse tintje…

From the Beach to the Pool
De afgelope drie weken ben ik niet meer naar het strand geweest. Ik heb een tijdje last gehad van een rsi-schouder, dus surfen ging gewoon even niet. Bovendien wordt het water flink kouder zodat ik, mocht ik weer gaan surfen, een wetsuit moet kopen. ik heb de Pacific en golven ingeruild voor het zwembad en jacuzzi-bubbels. Niet zo uitdagend, maar wel even zo relaxed.

Ten eerste iedereen bedankt voor de felicitaties (hyves, msn, sms,skype… ) en de berichten op deze blog! Thanks! Stage gaat prima en ik heb het idee dat er iets moois uit kan komen. Ik ben met iets bezig wat nog nooit iemand heeft onderzocht, dus in zekere zin is het wel uitdagend. Sinds september ben ik verhuisd van UCSD oncampus graduate student housing naar een huis ongeveer vijf kilometer van mijn stageplek vandaan. Het is soort gastgezin waar ik volledig gebruik kan maken van de keuken en woonkamer (inclusief meter bij meter tv, 999 kanalen -altijd wel ergens Friends, CSI, Family Guy, Simpsons-). Ik slaap in een roze kamer met veel meisjesprullaria.

The big two-two!
donderdag-zaterdag, 4-6 september
The big two-two of the double two zoals ze dat hier noemen, is verspreid over drie dagen gevierd. 4 september was natuurlijk de echte verjaardag. ’s Ochtends wachtte er een pakketje uit Nederland op me! Peperkoek, satésaus, fruithagelslag De busschauffeur heeft me een ‘happy birthday’ toegezongen en van mijn stagebegleider heb ik een ‘guide to the best surfspots in Californie’ gekregen -inclusief de mogelijkheid om zijn auto te lenen-. Vrijdag vijf september was het ‘birthday’ bij mijn nieuwe gastgezin met homemade brownies, ijs en een kaarsje. Zaterdag zes september zijn we met Jeff, Shannon, Brian en Netta uit eten geweest in Little Italy, downtwon San Diego. Ik heb een toegangskaartje gekregen voor The San Diego Zoo. Dit stond nog hoog op mijn ‘tourist-things-that-I-want-to-visit-list’. Na het eten zijn we ergens wat gaan drinken. Het is grappig om te zien dat hier iedereen danst zoals in ‘the Sims’ en veel (meer) likeur drinkt dan bier.

Californication: becoming a local
Ondertussen ben ik al bijna anderhalve maand in San Diego Californie, en het kost me steeds minder moeite om me als een ware Californian (dude? nee. okay, soms.) voor te doen. De handelingen voor de Californian Greeting -slap en box - is me bekend en ik weet wanneer ik hem toe moet passen: een wereldvreemd kijkende nerd, nope; een cool ogende collega of dude in Pacific Beach, yes!

‘What’s up?‘,’Not much, just chilling‘. correct. ‘What’s up?‘,’I am fine‘. incorrect. Deze fout heb ik de eerste paar weken continu gemaakt. Gelukkig ben ik hier nu aan gewend, en kan ik er flink op los ‘What’s uppen’ en ’slappen en boxen’.  

Wat ook help in mijn ‘becoming a local’ is dat ik ondertussen op mijn surfbord kan staan. Ook weet ik wat de belangrijke factoren zijn (wind en ocean swell) die golven surfable of nonsurfable maken. Nonsurfable waves slaan snel om en sleuren je onderwater, meters mee richting het strand: flinke hap adem nemen!

The Fastfood counter staat reeds ergens tussen de vijf en tien. In’s and Out’s burgers (cultuur in Californie), Coldstone (ijsjes) , Rubio’s Fresh Taco’s, Taco Bell, Pizza Hut… maar helaas, nog geen favoriet gevonden. Ze zijn allemaal geweldig als je veel honger hebt, maar daar blijft het dan ook bij. Toch blijf ik mijn zoektocht naar de ideale fastfoodtent vervolgen. Subways en (niet keten-restaurant) Schlotzki’s zijn tot nu mijn favoriet.

Tijuahana-Taco-Trip
zondag, 30 augustus
Aangezien San Diego precies langs de grens met Mexico ligt, en echte taco’s alleen in Mexico gegeten kunnen worden, zijn we op ‘Tijuahana-Taco-Trip’ geweest. Tijuahana ligt precies aan de andere kant van de grens en is ongeveer een half uur rijden vanaf La Jolla. De grens tussen Mexico en Amerika wordt streng gecontroleerd en je wilt dus niet met de auto de grens passeren, de wachttijden zijn er lang. Voordat we het ons konden realiseren stonden we echter al met onze auto aan de grens. Gelukkig was er nog een bordje ‘U-turn USA’, zes rijbanen en een afgesloten baan verderop. Desondanks hebben we de ‘U-turn USA’ gehaald, welliswaar met een streng kijkende ‘cop’ -what the hell are you doing?-.

‘Tijuahana was zo ongeveer als ik het verwachtte: veel kleurrijke marktjes, veel eten voor weinig geld (Taco’s!) en overal Mexikaanse muzikanten. Kortom: erg leuk om dit keer een meegemaakt te hebben. Jammer alleen van de toeristische marktjes waar ze je met alle moeite in proberen te krijgen. Het voelde als op vakantie gaan, en jah… het voelde ook als thuiskomen toen we ’s avonds weer voet op Amerikaanse bodem hadden gezet.

Hot tub dudes, the ballgame, Russian Wodka party, and Dutch Domino’s; all in 24 hours.
zaterdag en zondag, 13/14 september
Wat in eerste instantie een rustig weekend zou worden, bleek achteraf een aaneenschakeling van nieuwe ervaringen te zijn. Zaterdagmiddag, toen ik rustig bij ’the community pool’ in mijn lonely planet aan het lezen was, kwamen er ineens een groep jongens aanzetten. Allemaal 100% surfdudes met ongetwijfeld meer spieren dan hersens - wat in dit geval meer zegt over de hoeveelheid spieren dan over het schijnbare IQ-. Ik raakte met ze aan de praat in de ‘hot tub’, en mijn reeds vermoedde buitenlandse imago van Amsterdam, werd door deze groep jongens weer eens benadrukt: “You are from Holland?! Yeah, Amsterdam; the place to smoke and get some bitches hé!.”

’s Avonds ben ik samen met Thiemo (student uit Eindhoven) naar een baseball wedstrijd (San Diego Padres – San Fransisco Giants) geweest. Baseball is een beetje saai, maar alles er omheen was geweldig. Het stadium was huge en de manier waarop ze de sfeer bij het publiek er in proberen te houden is grappig. Na de wedstrijd werd ik in de bus aangesproken door een wat eigenaardige Rus.  Ik mocht zij naam niet weten, maar hij nodigde me wel uit voor Russion Black and White Party met ’Rrreaalll Rrrussssian Music’ en ‘Lotss of Rrreaall Cheap Russsian Wodka’. Ik heb mijn roze prinsessenbed verkozen boven dit ruige feest.

Afgelope week ben ik samen met Brock (van gastgezin) en zijn vriendengroep van de kerk, naar Balboa park geweest om Capture the Flag te spelen. Het was leuk om kennis te maken met leeftijdsgenoten die religieus zijn, wat hier overigens volledig geaccepteerd is (het religies zijn). ‘We ended up in a tie, and everyone was happy with it. That’s just what love is.’ Enigszins geobsedeerd en nieuwschierig ben ik zondag met Brock mee naar de (protestanse) diens geweest. Het was een informele mis met veel muziek, love en happiness. Ik vond het geweldig. De boodschap van de dienst was dat iedereen wel eens een moment van rust moet inbouwen in de hektiek van de hedendaagse wereld. Als komisch voorbeeld werd ‘The Dutch Domino Accidint with the Bird’ genoemd – What are the chances for that!? -. Hier hadden ze namelijk ook ’safety places’ ingebouwd die voorkwamen dat slechts 25.000 van de 2.000.000 stenen omvielen. De mens van tegenwoordig moet hier een voorbeeld aannemen door zo af en toe ook eens een moment van rust in te bouwen.

Ik denk dat ik volgend weekend maar eens niks ga doen…

Hier gaat alles prima, de tijd vliegt echt voorbij! Ik heb ondertussen al wat mensen om me heen waar ik het goed mee kan vinden. Als we zin en tijd hebben gaan we naar het strand of ergens wat eten. We zijn ook al een keer uit geweest in Pacific Beach. Hier zijn veel surfkroegen met veel surfdudes te vinden. De sfeer is er erg relaxed, dus is het geen probleem om me daar te vermaken. De eerste week gebeurde er bijna elke dag wel iets bizars. Het lijkt er op dat dit nu aan het afnemen is – gelukkig -. Het bizarste wat ik de afgelope week heb meegemaakt was dat er een grote zwarte man mijn fiets wilde kopen voor 100 snoepjes, die hij ook daadwerkelijk in een doos bij had. Uiteraard ben ik met deze ’sketchy’ man niet in business gegaan.

Alles minstens keer twee
Ik begin er aan te wennen dat je hier alles minstens keer twee moet doen, wanneer je het gaat vergelijken met Nederland. Het is of twee keer zo slecht, langzaam … of twee keer zo groot, goed, snel… : Als je als voetganger een weg wilt oversteken moet je acht banen passeren, de supermarkten zijn zo groot dat ik nog steeds verdwaal (ah xxl), iedereen heeft een auto (minstens een toyota camry, ook studenten), het openbaar is ontzettend traag (busstops om de honderd meter want Amerikanen houden niet van lopen), éénpersoonsbedden bestaan hier niet (iedereen heeft minsen eens twijfelaar), de koelkasten zijn huge, het gras is hier overal ontzettend groen etc. etc.

Touristlike things
Samen met Shannon en Jeff hebben we afgesproken dat we elke week minstens één ‘touristlike thing’ bezoeken. Zo hebben we al Balboa park, het Coronado Hotel en La Jolla downtwon bezocht. Ik was al eerder in Balboa park geweest, dus ik wist wat ik kon verwachten: veel mooi groen, eekhoorntjes en mooie Spaanse architectuur. In Balboa park zijn ook veel musea, we hebben hier het Musuem of Photographic Art en het Science Musuem met Grand Canyon IMAX film bezocht. Het Cornoado Hotel is een erg luxe hotel; het is echt te grappig om al die gepensioneerde lui met de pink omhoog wijn te zien drinken. La Jolla downtown is erg upscale met veel dure kleding winkels en Lamborgini’s, Porsches en Ferrari’s. Er is ook een strand waar er altijd zeehonden liggen. Erg leuk om die dieren eens buiten een dierentuin te zien!

Riding the waves… not (yet)
Inmiddels ben ik eigenaar van mijn eigen surfbord  Net zoals bij al mijn collega’s staat deze tegen de muur in het kantoor. Yep, de sfeer is erg relaxed op mijn stage. Korte broek, slippers, touristlike shirt; geen probleem. Als ik zin heb, kan ik elke dag om half zes in het water liggen. Het complex heeft eigenlijk wel iets weg van een tropisch resort. Dit wil niet zeggen dat ik de hele dag niks hoef te doen, ben elke dag druk met stage -echt!-.

Op maandagavond is er voetbal op het strand, als Dutchman ben ik zelfs hier berucht na ‘Euro 2008′.  Na het voetballen gaan we dan meestal ter afkoeling het water in. Surfen -poging doen tot- met een zonsondergang aan de ene kant en een rotsachtige kustlijn aan de andere kant is echt geweldig! Inmiddels kan ik al op mijn surfbord staan -de popup-, maar het is nog verre van ‘riding the waves’! Vandaar ook alleen een foto met surfbord op het strand .

I am living inside a zoo
Het verbaast me hoeveel verschillende dieren er hier te vinden zijn. Naast pelikanen, zeehonden, kolibri’s, en salamanders, heb ik ondertussen ook al mijn eerste encounter met een grote slang gehad. Toen mijn shortcut naar het appartement versperd werd door een ruim één meter grote slang, heb ik besloten om hier niet meer in het donker door heen te lopen. Er werd mij de volgende verteld dat het niet abnormaal is om in San Diego e.o. ratelslangen tegen te komen – ‘no worries, just don’t step on them’-. Nog een beroep op mijn aanpassingsvermogen werd gedaan toen we gingen surfen. Les één was namelijk dat je niet door het water loopt, maar  ’shuffled’. Dit alles om te verkomen dat je op een stingray trapt. Prima, maar ik ben nu nog een surfrookie en donder nog continu van mijn bord af, en ja, dan kom ik ook op de grond terecht… het is dus belangrijk dat ik het surfen snel onder de knie krijg!

Als een echte Nederlander zal ik eerst even vertellen hoe het weer is: ’s Ochtends is het soms bewolkt, om ongeveer tien-elf is het telkens strak blauw. Het is dan tot een een uur of vier-vijf zonnig en lekker warm (26-30 graden, niet benauwd). ’s Avonds is het vaak weer bewolkt en verkoelend. Ik hoop dat het in Nederland ook zo mooi weer is

 

The setting.

Eenmaal aangekomen in LA werd ik meteen geconfronteerd met enorme auto’s, wegen en mensen. Dit alles geldt ook voor San Diego. The setting is voor de rest: palm bomen, surfen en het strand. In de gebieden die wat afgelegen liggen (balboa park, torrey pines park) zie je veel dieren zoals eekhoorntjes en hagedisjes en groeien er ook cactussen. Voor de locals betekent het strand meer dan alleen wat water en zand. Er wordt zelfs geklapt en gejuicht voor zonsondergang. Voor mij als nuchtere Nederlander is dat natuurlijk nogal raar. Het lijkt erop dat ze hier geen afgeragde dingen hebben, als ze hier iets doen dan doen ze het ook meteen goed en houden ze het in prima staat. Misschien komt het ook wel omdat dit een van de rijkere delen van Amerika is. Alles is hier heel (a la Singapore) schoon en iedereen is heel vriendelijk en relaxed. Het is geen probleem om me hier thuis te voelen.

 

The first few days.

Woensdag-zaterdag, 30 juli -2 augustus

De eerste vier dagen heb ik in Ocean Beach Hostel verbleven. Ocean Beach is het gedeelte van San Diego waar alles om surfen draait: coole surfwinkels en dudes die praten over de toestand van de golven. Het hostel was prima; redelijk schoon (next level studentenhuis), goede bedden en vooral genoeg mogelijkheden om andere Europeanen te leren kennen. Elke ochtend zorgde een big-papa met zweet op het voorhoofd voor free toast, pancakes en eggs. Overdag ben ik alleen of samen met andere hostel-gangers naar o.a. San Diego Bay, Balbao park en downtown geweest. Balbao park is echt prachtig, niet alleen vanwege zijn achterictuur maar ook vanwege de diversiteit in natuur. Deze dagen was ik meestal herkenbaar als een ware toerist: lonely plannet, fototoestel en rugzak. Met al dat rondreizen ben ik ondertussen bekender met de bus- en trolleylijnen dan menig San Diego’er.

 

Het Engels praten gaat me makkelijk af, en vanaf het punt dat ik mijn eerste gesprekken in het Engels had, ben ik zelfs in het Engels gaan denken. Dit is best raar. Het is ook weer echt een switch als ik met mijn ouders ga bellen, of ik deze blog ga schrijven. Ben benieuwd hoe dit over vier maanden is.

 

A pretty hilarious trip.

Zaterdag, 2 augustus

Ik ben nu al een paar dagen ‘on the road as a tourist’, en het lijkt erop dat er altijd wel iets gebeurt. ’s Avonds denk ik dan telkens weer, hoe is het toch mogelijk dat me dit toch allemaal overkomt. Zo is bijvoorbeeld mijn pinpas (gelukkig niet credit card) al geblokkeerd omdat ik mijn pincode ben vergeten en heb ik als een toerist al uitgebreid foto’s gemaakt van stranden welke achteraf naaktstranden bleken te zijn. Mijn meest hilarische middag heb ik zaterdag 2 augustus meegemaakt.

 

Nadat ik samen met Féderico (Italiaans) nog even naar de haven van San Diego was geweest, was het tijd om naar mijn nieuwe ‘on campus appartment’ te vertrekken. Aangezien ik de afgelopen dagen met trial en error telkens mijn weg in het bus/trolley systeem had weten te vinden, had ik niet meer naar een reisplan op internet gezocht. Het is tenslotte maar 15 kilometer en ik had het al een keer gereden. Dat was alleen buiten het weekend, wat betekent dat er nu minder bussen rijden…

 

Met mijn grote rode koffer, laptop tas en rugzak trok ik nogal wat aandacht. Meteen al bij het eerste busstation wat onnozele gesprekken gehad over Nederland (“So drugs is really legal in the Netherlands”, “How many times have you been in the red light zone” en “Why are all those roads bended”). Vervolgens kwam ik bij het tweede busstation een grote (+2 meter) neger tegen die me wilde helpen met het vinden van de juiste bus. Nadat hij erachter kwam dat ik Nederlands was, wat voor hem zijn eerste Europese bestemming ooit was, moest er ‘en plein public’ gehug’ed worden. In front of all people stond ik dus omhelst met een grote stevige neger – felt not very good. Hoe dank ook, ik had zijn dag weer goed gemaakt en hij de mijne omdat ik nu wist welke trolleylijn ik moest nemen. In de trolley had ik het geluk dat er een geloofsovertuigder naast me kwam zitten. Ik vertelde haar dat ik Jezus al in mijn hart had gesloten en dat ik zodoende niet geïnteresseerd was. Nadat de geloofsovertuigder uitgestapt was, kwamen er twee oude wankele vrouwtjes de trolley binnen gelopen. Aangezien ik allemaal koffers bij me had, en er drie meter van mij vandaan nog twee zitplaatsen vrij waren, vond ik dat ik geen plaats hoefde te maken voor deze twee wankele dames. Echter, toen de trolley abrupt wegreed vielen de twee vrouwtjes omver. Ze hadden beide duidelijk pijn en waren beide van de kaart. Ik voelde me schuldig, en op dat moment was het misschien toch duidelijk dat Jezus niet helemaal bezit had genomen van mijn hart. Bij het station waar ik zou moeten uitstappen was een ambulance geregeld. Nadat ik er achter kwam dat er vanaf het trolleystation geen juiste bussen naar de campus reden moest ik dus weer terug. Het wachten op de trolley werd extra pijnlijk met het aanzicht van de twee oude wankele vrouwtjes die met acht man ambulancepersoneel afgevoerd werden.

 

Ongeveer een uur later kwam ik uiteindelijk met de juiste bus aan bij de campus. Aangezien ik mijn keycard de dag ervoor al geregeld had, kon ik er niks meer mis gaan. Echter toen ik appartement 3317 binnentrad kwam ik face in face te staan met een wat angstig kijkend Chineesje. Ik was duidelijk verkeerd en the housing office had iets verkeerd gedaan. Gelukkig had ik wat service nummers bij de hand zodat ik uiteindelijk bij appartment 3117 (ipv 3317) terecht kwam. Daar trof ik Shannon, een UCSD studente afkomstig uit Main (bij Boston). Ze is aardig, net zoals mij ‘new in town’ en heeft bovendien een auto, zodat we binnenkort wat gaan sightsee-en. Het appartment is american-like groot met queensize bed, airco en mega koelkast. De campus is ontzettend mooi en er zijn een hoop upscale students met dure kleding en eigen Ford Mustangs.

 

Maandag ben ik naar de UCSD campus geweest. UCSD is de universiteit van waaruit mijn stage geregeld wordt. De campus is echt prachtig. Mijn stageplek ligt wat dichter bij het strand. Ik ga maar eens uitzoeken of ik een surfboard kan regelen, zodat ik meteen vanuit mijn stageplek kan gaan surfen.

 

Start of the internship

De start of mijn stage was een diner bij mijn stagebegeleider thuis; het was erg gezellig en ik denk dat er een goede samenwerking zal zijn. Zoals alles hier, begint mijn stage in een rustig tempo. De aankomende dagen zal ik me bezig houden met een literatuurstudie.

 

Voor de wat mindere tourist-like pictures: http://flickr.com/photos/daanvansommeren/

 

Op 30 juli vertrek ik om 13:00 vanaf Dusseldorf naar LA. Vanuit daar reis ik met de trein naar San Diego. De eerste drie nachten verblijf ik in een Hostel ‘one block away from the beach, sea world and downtown San Diego’. Vervolgens vertrek ik naar het 15 km noordelijker gelegen La Jolla waar maandag 4 augustus mijn stage begint.